اتاق
  انتهای من است

  بی انبوه ِ لباس ها ، که کود شوند روی مبل خالی
  و کتاب ها،
  که بر قفسه های خالی
  و تهی ها،،
  که بر من
  که در من
  که،
  با من ...

  برهنه
  دراز کشیده ام
  مثل ِ او که لباس هایش را گذاشت
  این جا
  پایین ِ پاهای من
  و عکس هایش
  که تکه های به جامانده ی روح ورقه شده اش اند
  چسبیده بر دیوار ِ سپید.
  عکس هایش ،،عکس هامان
  این مای ورقه ورقه
   که کود می شود برحدقه ی بی رنگ ِ چشم های ناباور من

  .


  اتاق ، حجم ِ خفه کننده ایست
  مملو از سنگینی ِ نفس های آخر ِ ما
  مایی که دفن شدیم
  در خیل ِ خالی ِ خاطرات

  دفتر های سیاه و
  ملافه های سپید و
  خاک ِ
   گرسنه

  حجم ِ بی انتهایی ست ،
  اتاق...

  فوت می کند  به شمع ها

  سایه،
  آهسته بر دیوار می لرزد و
  خاموش می شود...