ندای حق برابری بود.
  و فراوانی برابری نمی آورد...
  برادری برابری نمی آورد...
  حتی برابری ، برابری نمی آورد
  جهل اما ،،
   توانست.
  و بزرگ ترین فریضه ی انسان شد.
  چرا که تنها جهل را یارای  به خاک افکندن ِ اسطوره ی انسان بود
  و زنانگی
  ـ آن جادوی کهن ـ
  که طلسم ِ جاودانگی تمام خدایان بود.
 .
  پس افساری شد جهل
  ریسمانی بر نازکای گردن ِ خدای زنانی جسور
  که پستان هاشان شهد ِ شهوت بود
  و تمنای اندام ِ پرنازشان
  عبادتی ابدی...

   ما ،،
   مجوسان ِ مقهوریم
  الله مجیرمان زمالیات داد ،
  مجاب ِ حق شدیم!
  و ندای حق ،
  عدالت بود..