Mortelle ..

16 Oct 2009

از بیداری هایم

امروز باز هم مادر بزرگ را دیدم دیم
رو به روی خانه های قرمز رنگ شهرزیبا
دست هایش را به کمر گره کرده بود و
قدم می زد
با روسری خاکستری سفیدی که مثل همیشه
تا بالای عینک بزرگ اش آمده بود
و مانتوی سیاه رنگی
  که از من گرفته بود .
   آن مانتو کجاست دیم؟
آخرین بار با همان خوابید ، نه؟
   در آن مانتو جان داد
چقدر ،، دوستش داشت
   کاش نمی دیدمش دیم
کاش نبینمش دیگر...


   من خواب های خوب هم در بیداری می بینم دیم
   مثلا شاخه های لخت و سیاه رنگ ِ خرابه ی همیشگی را
   با یاس های درختی خشکیده ای که لانه ام می شدند
   چون کابوسی زیبا !
   هر صبح که به دانشگاه میروم
   هر صبح...
   .
راستی
دیروز مادر آمده بود اینجا
   برایم چای درست کرد
خوراکی های فاسد داخل یخچال را بیرون ریخت
کمی از حرف های همیشگی اش زد
و روی مبل زرد نشست.

به تابلوی نیمه کاره خیره مانده بود که گفتم
   ماما ،، رضا فلج شده انگار
   دیدمش...
   با عصا راه می رفت..
   تعبیر خوابش رادرآورد و گفت : عزتش زیاد می شود!
گفتم تعبیر بیداری نداری ماما ؟
   لبخند زد.
   و لباس های سیاه رنگش را دوباره پوشید و رفت.
  .
   من گهگاه خودم را هم می بینم دیم
   با لباسی که هرگز نداشته ام
به رنگ ِ سیاه ،
   درست مثل ماما
   و موهای زردرنگ
   تصویر گذرای پنجره ی خودم می شوم هر بار
که سراسیمه و نامفهوم چیزی می گوید
   انقلاب ؟
   صنعت؟؟
   مستقیم؟...
   شهر ِ
   زی
   بـــا
   شاید...
   و راننده ای که با تمسخر می گوید
گشتم نبود ، نگرد نیست
   آبجی!
   زیباشر اگر میری ،، بپربالا!
.
   و یک بار
من سوار شد
   با لباس ِ سیاه رنگ
   و دفتر چهارخانه ی قرمزی که چیزی درش می نوشت

خود را جمع کردم که گرمای بدنش را حس نکنم
   او هم چسبید به گوشه ی مقابل
   انگار که سرسختانه  می خواست چیزی را  در خود ِ سردش حفظ کند
   فهمیدم که دور خواهد ماند
عضلات منقبض شده ام را رها کردم
   چشم هایم را بستم
   و صدای موسیقی را بیشتر کردم
تاکسی ِ زرد  ما را برد ...
من را
   و من را

.

همه ی این ها را گفتم که بپرسم
هنوز خون دماغ می شوی دیم؟
   دیدمت آخر
که سطل دستشویی را پر از دستمال های خونی کرده بودی
و از آینه می ترسیدی
می دانی
تو تنها زنده ای هستی که  با من زندگی می کند
دیم...

1 Oct 2009

عاشقانه ی هفتاد و دوم

تو عینکی و روزنامه و صندلی لهستانی
بخار ِ چای و
  بوی کتاب و
آوازهای اصیل .
پاییزی تو
برگ و
خش خش و
باران

هوس شعری بت من
استخوانی ِ پرموی ِ خواستنی
پیرمرد ِ عاشق پیشه !
  هفتاد و دو ساله ی من
با کتِ چهارخانه و موهای تابدار
و رگ های برجسته ی دست هایی که
مرا به اوج لذت ِ سرخ ِ زن بودن می رسانند

  این طناب های پاره را به هم بدوز ،
  تابم بده
درخت ِ کهنسالم !
  سیب هایت را
  زخمی ِ دندان هایم کن
با برگ هایت
بپوشانم ...

   رها کن
خنده های جیغ مانندم را
زیر آسمانی که هرگز مرا
  چنین کودک ندیده است.

چشم هایم را ببند ،،
خوابم کن...