Mortelle

xenophobia — Wed, 11 Nov 2009 11:36:18 GMT

به ترک یک کفش فکر می کنم
پوشیدن لباس خالدارم
خوابیدن زیر آفتاب
و تو که به جدیت یک گربه ی فلسفه دان
پرزهای بور ِ صورتم را می لیسی...

می خواهم ماده ی تو باشم

از بیداری هایم

xenophobia — Fri, 16 Oct 2009 03:11:18 GMT

امروز باز هم مادر بزرگ را دیدم دیم
رو به روی خانه های قرمز رنگ شهرزیبا
دست هایش را به کمر گره کرده بود و
قدم می زد
با روسری خاکستری سفیدی که مثل همیشه
تا بالای عینک بزرگ اش آمده بود
و مانتوی سیاه رنگی
  که از من گرفته بود .
   آن مانتو کجاست دیم؟
آخرین بار با همان خوابید ، نه؟
   در آن مانتو جان داد
چقدر ،، دوستش داشت
   کاش نمی دیدمش دیم
کاش نبینمش دیگر...


   من خواب های خوب هم در بیداری می بینم دیم
   مثلا شاخه های لخت و سیاه رنگ ِ خرابه ی همیشگی را
   با یاس های درختی خشکیده ای که لانه ام می شدند
   چون کابوسی زیبا !
   هر صبح که به دانشگاه میروم
   هر صبح...
   .
راستی
دیروز مادر آمده بود اینجا
   برایم چای درست کرد
خوراکی های فاسد داخل یخچال را بیرون ریخت
کمی از حرف های همیشگی اش زد
و روی مبل زرد نشست.

به تابلوی نیمه کاره خیره مانده بود که گفتم
   ماما ،، رضا فلج شده انگار
   دیدمش...
   با عصا راه می رفت..
   تعبیر خوابش رادرآورد و گفت : عزتش زیاد می شود!
گفتم تعبیر بیداری نداری ماما ؟
   لبخند زد.
   و لباس های سیاه رنگش را دوباره پوشید و رفت.
  .
   من گهگاه خودم را هم می بینم دیم
   با لباسی که هرگز نداشته ام
به رنگ ِ سیاه ،
   درست مثل ماما
   و موهای زردرنگ
   تصویر گذرای پنجره ی خودم می شوم هر بار
که سراسیمه و نامفهوم چیزی می گوید
   انقلاب ؟
   صنعت؟؟
   مستقیم؟...
   شهر ِ
   زی
   بـــا
   شاید...
   و راننده ای که با تمسخر می گوید
گشتم نبود ، نگرد نیست
   آبجی!
   زیباشر اگر میری ،، بپربالا!
.
   و یک بار
من سوار شد
   با لباس ِ سیاه رنگ
   و دفتر چهارخانه ی قرمزی که چیزی درش می نوشت

خود را جمع کردم که گرمای بدنش را حس نکنم
   او هم چسبید به گوشه ی مقابل
   انگار که سرسختانه  می خواست چیزی را  در خود ِ سردش حفظ کند
   فهمیدم که دور خواهد ماند
عضلات منقبض شده ام را رها کردم
   چشم هایم را بستم
   و صدای موسیقی را بیشتر کردم
تاکسی ِ زرد  ما را برد ...
من را
   و من را

.

همه ی این ها را گفتم که بپرسم
هنوز خون دماغ می شوی دیم؟
   دیدمت آخر
که سطل دستشویی را پر از دستمال های خونی کرده بودی
و از آینه می ترسیدی
می دانی
تو تنها زنده ای هستی که  با من زندگی می کند
دیم...

عاشقانه ی هفتاد و دوم

xenophobia — Thu, 01 Oct 2009 11:05:18 GMT

تو عینکی و روزنامه و صندلی لهستانی
بخار ِ چای و
  بوی کتاب و
آوازهای اصیل .
پاییزی تو
برگ و
خش خش و
باران

هوس شعری بت من
استخوانی ِ پرموی ِ خواستنی
پیرمرد ِ عاشق پیشه !
  هفتاد و دو ساله ی من
با کتِ چهارخانه و موهای تابدار
و رگ های برجسته ی دست هایی که
مرا به اوج لذت ِ سرخ ِ زن بودن می رسانند

  این طناب های پاره را به هم بدوز ،
  تابم بده
درخت ِ کهنسالم !
  سیب هایت را
  زخمی ِ دندان هایم تیزم کن
با برگ هایت
بپوشانم ...

   رها کن
خنده های جیغ مانندم را
زیر آسمانی که هرگز مرا
  چنین کودک ندیده است.

چشم هایم را ببند ،،
خوابم کن...

زنی که در من می خوابد

xenophobia — Mon, 07 Sep 2009 14:20:18 GMT

شب ها با زنی می خوابم که چندان زیبا نیست
و به یک بوسه وا می دهد
به لالایی ِ پرخواب ِ تمام مردان ِ دلباخته ام
  شب ها
زنی ، من ، را
می خوا با ند
که  هرگز
  نــمی فروشد
آنچه داشته ام
   داده ام
   بوده ام
   خوا
   خواست
   خواسته ام را
به لحظه های ناب ِ فراموشی
  و غلتیدن در رویایی
که پلک ها را گرم تر کند
هر چند از آن ِ من نباشد
آن ِ من
آن
زن
نـ می گذارد
نمی فروشد ،
  مرا

ذهن ام را
ذهن ِ دستمالی شده ام را
با تمام ِ خاطرات غلیظ اش
هر شب
  به اندامش می مالد
و چون زخم های کوچکی
  به زیر ِ پوست ِ نازکش
  حک می کند
و
هر
شب
بدن سنگین و کرخت اش را
روی اندامم
می خواباند
پـ لـ ک هایم را
  بــــاز
مــ ـی کـ کـ کـ ند
بـ بــ بــــ دنم را
مـی
مـی سو زا ند
  آن
آن ِ من زن
با انگشت های سـ رنگ ما نندش
  مرا
   چون موش ِ نیمه جان ِ مسمومی
   د مـ ر می خواباند
  مـ را ...

نـ می خواهم
نـ      می خواهـم بـ دانم
از  خون لخته های ِ  قهوه ای رنگ
و
  سـ رنگ های خالی و
رنـ گ های پرخون
و
   پنبه
   پنبه
پنبه ها
ی
دست
  مالی
شـ ده
آن ها را...
آن ها را بو می کشد
آن ملافه های مچاله
  آن پارچه های بی رنگ
آن
پنبه های خونی   را
  می بوید
می بوید
می
لی
...
به اندام ِ نرم اش
می
ما
می مالد
و هرگز
هر
گز
نـ می شوید...

چشم هایم را که باز می کنم
    بیدار است
همیشه ،،، بیدارست
با لبخند مانند ِ گشاد ِ همیشگی بر لب های بسته
  و دو شیار ِ مورب که بر گونه هایش
   خط خورده است
   گونه هایم را
می
بو
...
  و آن
آن دو خط ِ
مورب ِ
زیر گونه هایم را
هم...

نفس اش ،
گرم ترم می کند

روز شده است.

دندان هایم که روییدند...

xenophobia — Mon, 06 Jul 2009 10:51:18 GMT

مادر
   الهه ی گوشتالود ِ تمکین وتناسل ومطبخ بود
   که شکم برجسته اش
   زالوی حقیری از من ساخت
   با ولع نفرت انگیز ِ مکیدن ِ
   پستان هایی درشت و پرشیر.

   لثه های پر خارشی که به تمتع می رسند
   و استفراغ شیر ترشیده
   بر نعش شهوت ناک زنی در دستشویی
   که زهدان ِ سنگین و دردناک اش
   پر از حرامزاده های کوچکی ست که نزاده است
   پر از ادرار و آب و خونی رقیق
   که در رگ های منزه ملکه ی مادر
می چرخد و
   می چرخد ...
   و با هر زایمان ، به بیرون می پاشد

چماق و چلیپا

xenophobia — Fri, 03 Apr 2009 22:03:18 GMT

ندای حق مساوات بود.
سهم ما زمین
سهم زمین، علفزار و میوه و تفاله ی انسان شد
و سهم آسمان :
خدایی که تنها نوشتن می دانست!

افق هامان رویا شد،
رویاهامان کاغذ،،
طناب بستند و هوا کردند...
ـ روح مان به کودمان نیارزید ـ
لاجرم به آسمان حواله اش دادند!!

ندای حق برابری بود.
و فراوانی برابری نمی آورد...
برادری برابری نمی آورد...
حتی برابری ، برابری نمی آورد
جهل اما ،،
توانست.
و بزرگ ترین فریضه ی انسان شد.
چرا که تنها جهل را یارای به خاک افکندن ِ اسطوره ی انسان بود
و زنانگی
ـ آن جادوی کهن ـ
که طلسم ِ جاودانگی تمام خدایان بود.
.
پس افساری شد جهل
ریسمانی بر نازکای گردن ِ خدای زنانی جسور
که پستان هاشان شهد ِ شهوت بود
و تمنای اندام ِ پرنازشان
عبادتی ابدی...

ما ،،
مجوسان ِ مقهوریم
الله مجیرمان زمالیات داد ،
مجاب ِ حق شدیم!
و ندای حق ،
عدالت بود..

Insomnia

xenophobia — Thu, 12 Mar 2009 16:51:18 GMT

خدای ِ گرسنه
دی شب
آشغال ها را می جست ،
سیبِ نیمه کال ِ دندان زده ی مرا یافت...

کلید را در قفل چرخاند. سرش را کمی کج کرد و چشم هایش را آماده ،،
  که با صدای جیغ مانندِِ باز شدن ِ در ،کمی تنگ شوند....
  کسی را صدا زد :
ـ دیــــم!..

   سکــــوت...

   در اتاقی را باز کرد.
ـ تاریک ـ
روی تخت، ملافه ی سپید به خود می پیچید.
یادداشت ِ کوچکی به یخچال چسبیده بود : من رفتم قدم ...

در را بست.
.
.

  پالتو را از تن کند. روی مبل ساکت  انداخت.
کفش ها؟ محکم ساق هایش را چسبیده بودند،، نمی خواستند بروند ،، نمی رفتند...
با تاپ و کلاه و چکمه های خاکی و شال گردنی که تا نزدیکی زانو می رسید
   چرخی دور ِ  اتاق زد و رفت که چیزی برای خوردن پیدا کند،،،یک سیب شاید..
.
.
.
.
.
.
   کجای داستانکی دیم ؟
آن جا که هر عصرگاه
مادیان ِ عاشق ،
خاک ِ نرم را کنار می زند
و فضله های درشت پس می اندازد ؟؟

خواب ندارم دیم
   ندارم ،
   خواب...

آب

xenophobia — Mon, 23 Feb 2009 14:29:18 GMT

  ظریف تر از آن بود که بتوان کشیدش
  قلم ،، می خراشیدش

- آهسته!
  نفس را حبس کن
  بازدم ات عطر نمناک اش را می کشد.
  آهسته تر بیا -

  استخوان های شفاف اش نبض داشت
و پوستش ، از نازکی به کبود می زد
گردن اش را بوییدم..
حس کردم  زیر لبهایم
آرواره اش ، آهسته تکان خورد
.
لب هایم را خواستی!
لمس کردی ،،
زیر ِ پوست ِ سرد و نازک ات ،
حسی دوید
گرم...
نگو که نه
.
تو بیداری !..مگر نه؟

..

نه؟

I still feel the pain

xenophobia — Wed, 18 Feb 2009 18:55:18 GMT

اتاق
انتهای من است

بی انبوه ِ لباس ها ، که کود شوند روی مبل خالی
  و کتاب ها،
  که بر قفسه های خالی
و تهی ها،،
که بر من
  که در من
که،
  با من ...

برهنه
دراز کشیده ام
  مثل ِ او که لباس هایش را گذاشت
این جا
پایین ِ پاهای من
و عکس هایش
که تکه های به جامانده ی روح ورقه شده اش اند
چسبیده بر دیوار ِ سپید.
  عکس هایش ،،عکس هامان
  این مای ورقه ورقه
   که کود می شود برحدقه ی بی رنگ ِ چشم های ناباور من

.

  اتاق ، حجم ِ خفه کننده ایست
مملو از سنگینی ِ نفس های آخر ِ ما
مایی که دفن شدیم
در خیل ِ خالی ِ خاطرات

دفتر های سیاه و
ملافه های سپید و
خاک ِ
گرسنه

حجم ِ بی انتهایی ست ،
اتاق...

25

xenophobia — Mon, 16 Feb 2009 20:58:18 GMT

فوت می کند به شمع ها

سایه،
آهسته بر دیوار می لرزد و
خاموش می شود...